woensdag 16 augustus 2017

de zomer van 2017 – 14



Het mooiste moment van deze 1ste augustus 2017, de zesde dag van mijn reis naar Frankrijk, was toen ik langs de kust fietste vanuit Plougonvelin, waar ik dezer dagen bij H. & B. logeer: eerst naar Pointe de St. Mathieu en vervolgens noordwaarts tot in Ploudalmézeau, waar ik, alvorens de saaiere en vanwege de tegenwind ook lastigere terugtocht aan te vatten, in een café een koffie dronk, niet zonder een stamgast die vertelde dat er vandaag voor zijn deur een circus zijn tenten had opgezet, te moeten tegenspreken met betrekking tot het welzijn van de gevankelijk meegevoerde en tot het uitvoeren van vernederende trucs aangezette leeuwen en tijgers – hij had uitdrukking gegeven aan zijn verwondering over het feit dat een aantal jongelui verzet had aangetekend tegen de komst van het circus want vroeger waren uitgerekend de kinderen toch het meest tevreden wanneer zo’n attractie het dorp aandeed? ‘Ze geven toch niet de indruk er ongelukkig uit te zien,’ zei de man over de circusdieren. ‘Ja, dat kan wel zijn,’ antwoordde ik, ‘maar heeft u er al wel eens over nagedacht dat u hun al dan niet gelukkig zijn beoordeelt vanuit het standpunt van de mens en niet uit dat van de leeuw of de tijger?’
Nu goed, ik wou het hebben over die rit langs de kust via Le Conquet, de Pointe de Corsen, Lampaul-Plouarzel, Blérès, Lanildut, Porspoder, Trémazan, Portsail... – en dan laat ik nog een deel toponiemen onvermeld, namen die, alsof ze zo al nog niet exotisch genoeg klinken, telkens op de wegwijzers en gemeenteborden nog eens verdubbeld worden met hun Bretonse equivalenten, die nog veel vreemder klinken en die, zeer on-Frans, opmerkelijk veel k's bevatten.

Het was vandaag mooi weer met blauwe lucht en overzeilende wolken: de decorbouwer had de best bij de geologische en maritieme gegevenheden passende rekwisieten bovengehaald. Zeer clichématig, dat wel, zodat elke poging tot beschrijving hier de stijlgevoelige haren ten berge zal doen rijzen. Maar daar trek ik mij niets van aan. En dus: het licht danste op de opmerkelijk blauwe golven die, omdat er maar weinig wind stond, niet schuimden of met veel kabaal op de rotsen braken maar integendeel bedaard uitbolden op de witte strandjes waar baders, zwemmers, surfers en zandkastelenbouwers in alle rust hun respectieve nutteloosheden beoefenden. Omdat het nu eenmaal vakantie is. Verder op zee laveerden schitterend witte driehoeken door de watermassa's: zeilbootjes. Eén, nog een, een tiental en ja, achter gindse klif doken er wel honderd op. De weg slingerde zich van prethaven naar prethaven en van vuurtoren naar vuurtoren, op en neer over het milde reliëf, en ik maakte in het dalen voldoende snelheid om de volgende helling al voor de helft freewheelend te entameren. Weinig verkeer, overigens: dat droeg in aanzienlijke mate bij tot, ja, tot wat eigenlijk? Tot een gevoel van welbevinden, een fysieke genoegdoening, een esthetisch genot, een gedachte- en zorgeloos in-het-moment-zijn, ja, dit moet een moment van geluk zijn geweest. Zo hevig en onvermengd was deze geluksbeleving, dat ik mij niet liet afleiden – of toch maar een klein beetje – door de ergerlijk banale architectuur die hier de kusten overwoekert, nauwelijks nog ademruimte latend voor de oorspronkelijke, uit graniet opgetrokken huizen die hier en daar tussen alle kneuterigheid en crépis getuigen van een ver en ongetwijfeld woest, hard en onherbergzaam verleden toen hier op de nauwelijks weg te noemen wegen nog geen fietsende noorderlingen konden worden gesignaleerd.

fiets 17-49

koers 98,0 / 2997,6 / 761 ↗

4780

Brugge, Bevrijdingslaan - 170715

4779

Brussel, Sint-Jansplein - 170707

facebookbericht 1013



Identificatie, intimidatie, pesterijen, vervolging, verbanning of liquidatie: in die volgorde. Lees er Viktor Klemperer maar op na. De dagboeken van vlak voor de Tweede Wereldoorlog.